Bazen Kendini Bulmak için En Başa Dönmek Gerekir
Kendimi kaybettiğimi fark ettiğimde aklıma gelen ilk şey blogum oldu. Hayat belirtisi göstermesem de özellikle son zamanlarda sık sık buraya girip cesaret bulmaya çalıştım. Yazmayı bırakan, blogunu kapatan yüz yüze tanışmadığım halde yazılarından bağ kurduğum blog dostlarımın geride bıraktıklarını inceledim. Sonra kendi bloguma dönüp kendime bir okur gözüyle baktım. Anonimliği ifşa olacak korkusuna sildiği onca yazıyı düşündüm. Yaşadığı anksiyete krizlerine rağmen hala yazmaya devam etmesine gurur duydum. Düştüğünde, kalktığında, kalbi kırıldığında, mutlu olduğunda buraya koşmasını ve her şeyi şeffaf yazmasına hayran kaldım. Her gün kimliğinin açığa çıkıp, blogunda bahsettiği insanlar tarafından yargılanmaktan korkmasına ve daha nice kötü senaryoyu kurgulamasına rağmen her hafta, her ay buraya gelmesine hayran kaldım. Kendi elimden tutmak istedim. "Bir dönem gelecek hiçbiri hayatında olmayacak." demek istedim. Muhtemelen bu onu rahatlatmak yerine "Yalnız mı kalacağım?...
