20 Ekim 2012 Cumartesi

Üniversiteyi Bırakıp Geri Döndüm

Başlığı görünce ben bile okulu bıraktığımı sandım. Siz de öyle sanmış olabilirsiniz. Ama öyle bir şey yok. Böyle bir şey yapmayı şimdilik düşünmüyorum. Bayram için evime döndüm. Yani gerçek dünyaya döndüm. O zaman ayrılık günümüzden anlatmaya başlayayım. Keyifli okumalar.

Ayrılırken ağlamamaya çalıştığım halde gözümden iki üç damla yaş aktı. En net hatırladığım şey anneme sarılırken "Beni de götürün." dediğim oldu. O an annemi de biraz ağlattım. Zaten annem ağladığında herkes ağlar. Ben annemin hiç ağladığını görmedim. Babam ağlamadı beni bırakırken. Kardeşim bile ağlamadı. Ama yoktum işte. Tam bir ay ayrı kaldım onlardan. Her gün kendime lanetler savurdum. "Allah benim belamı versin.", "Cehenneme geldim.", "Aklım olsaydı daha çok çalışıp kendi şehrimi tuttursaydım.", "Lanet olsun kızım sana. Allah seni nasıl biliyorsa öyle yapsın.", "Senin yaşamaya bile hakkın yok." gibi bir sürü cümleler savurdum kendime. Lanetler ederek okula gittim. Ellerimi yıkarken bile orayı kazandığım güne lanet ettim. Ama yine de hep iyi kızı oynadım. Yaşıyormuş gibi yaptım. Mutluymuş gibi yaptım. Ama her gün içim acıdı. Üniversite iğrenç bir yer. Elime test kitaplarını verseler gıkımı çıkarmadan hepsini çözerim. Yeter ki beni o cehenneme göndermesinler.

Üç gün okulum, dört gün tatilim var. Kredi yurtların misafirhanesinde kalıyorum. Ağlayamıyorum. Millete sinirlenemiyorum. Hayatımda hiç duymadığım küfürleri duydum. Salak bir kızın ağzı o kadar bozuk ki kız uyanık olduğu her dakika küfür ediyor. Düzgün tek bir kelime çıkmıyor ağzından ve bunu da güzel bir şey sanıyor. Arada bana da bulaşıyor. Şeytan diyor "Ağzının payını ver şu kıza." ama annem de "Sus ve yurt çıkana kadar katlan birazcık." diyor. Dolabını açmaya gör zaten. Açtığın gibi herkesin başında bitmesi bir oluyor. Benim dolabım duvar dibinde olduğu için sorun yaşamadım. İnşallah yaşamam. Zaten kilom fazla olduğu için kimse benden kıyafet istemiyor. İstese ağzının payını veririm ama. Hiç hoşlanmam milletle kıyafet kullanmayı. Aynı kıyafetle gidiver ne olacak? Misafirhane haddinden fazla kalabalık. Okulum olmayınca acayip sıkılıyorum. Kulüplere katılmak istiyorum ama toplantıların yapıldığı yerleri bulamam diye korkuyorum. Kurslara gitmek istiyorum, spor salonuna yazılmak istiyorum ama olmuyor. Çünkü girişimcilik ruhu yok bende. Uyuşuğun tekiyim. Tek başıma hiçbir şey yapamıyorum. Bir tek kütüphaneye girip çıkıyorum. Orayı mesken edindim. Daha da başka bir şey yapmıyorum. Kyknın interneti bloggera girmiyor. Hayatımın en büyük şokunu orada yaşadım. Bloggera yazı yazacağım diye sevinirken sitenin error vermesi beni öldürdü.

Sınıfım iyi gibi. Bazı arkadaşlarımı sevdim. Onlarla konuşuyorum. Geçen bizim sınıftan biri beni ekledi sonra da sildi. Sanki çok meraklıymışım gibi. Tipi de çok kayıktı zaten. Bizim sınıfta tipi düzgün yok zaten. Zaten benim koyduğum ilk kural "Sınıftakilerden kimseyle çıkma." Kimseyle çıkmadığım ve aşırı seçici olduğum için bu madde sapasağlam kalacak. Zaten kimse bana bakmasın. Ben tek başıma kalmak istiyorum. O misafirhanede kendilerini erkeklere beğendirmek için bi yanlarını yırtan kızlardan olmak istemiyorum. 

Misafirhaneden iki arkadaşımla iyiyiz. Onlarla anlaştım bir tek. Kararlarımız genelde ortak oluyor ve biz beraber takılıyoruz. Üzüldüğüm anda gelip beni yatıştırıyorlar, hastayken bana bakıyorlar, ilgilerini çekmese bile sevdiğim her şeyi dinliyorlar. Aynı insanlardan nefret edip aynı insanları sevme gibi bir özelliğimiz de var. Kısacası misafirhaneye onlar için katlanıyorum. Sınıfta benden ayrı iki kız var. Biri hep yanımda, diğeri erkeklerle daha samimi. İki kişi benim gibi kykda kalıyor. Onları sevdim. Onların çevresinde üç dört çocuk var bizim sınıftan bir de onları sevdim gerisi yok. Geçen de bir endüstri mühendisliği okuyan bir çocukla tanıştım kykda kalan çocuk sayesinde. Ortam yapma konusunda bir sıkıntım yok. Sevdiysem, gözüm tuttuysa konuşuyorum. Sevmediysem o gelse bile sorularına cevap verir geçerim.

Şimdilik burada kesiyorum. Bugün genel bir açıklama yaptım. Yarın maceralarımı anlatacağım. 

Öpüldünüz.

29 yorum :

  1. İşte üniyi böyle şehir dışında okumak kötü. Ama gerçi ayaklarının üzerinde durmayı bir müddet sonra öğreniyorsun..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet o yüzden kötü. Kendi şehrimde olsaydım daha rahat olabilirdi. :(

      Sil
  2. ayyy allah seni ne yapmasın yaa!

    korktum ben de okulu bıraktın diye aman sakın ha :D

    ıyyy o tip kızlara sinir oluyorum ve kimseye kıyafetini verme bence dee ay kuralın da süpermiş!

    diğer dedikoduları da merakla bekliyorum :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yok bırakmadım. Bırakamadım. Bıraktırmadılar/n. :D

      Teşekkür ederim. :)

      Rahat 5 taslak yazı sildim ama hala yazamıyorum. Hazırlayacağım inşallah.

      Sil
  3. Bir kaç ay sabret canım. Kyk'nın misafirhanesinde kalan çok arkadaşım oldu sabredip asile geçtiler sonuç olarak. Klüplerden uzak durma 4 gün tatilin olması çok güzel bir avantaj. Klüplerde çok güzel dostluklar çıkıyor ortaya. İlerde özgeçmişine klüplerde aktif üye olduğunu belirtmende büyük bir artı sağlar sana... Toplantı yerlerini bulmak inan hiç zor değil büyük anfinin arkasındaki klüp odalarında herkesin çok yardımcı olacağına eminim...
    Zaman geçtikçe severek alışmanı dilerim...
    Sevgiler...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet bende o yüzden kalıyorum. Yoksa bir saniye bile katlanamam o cehennem gibi yere. Genelde ilk buluşmayı parklarda yaptılar. Bende daha bilmediğim için katılmadım. Sonra bildiğim bir yerde olursa yazılacağım bende. Çok teşekkür ederim. :)

      Sil
  4. kesinlikle sınıftakilerden kimseyle çıkma kuralı :D ayrılsan 4 sene aynı ortam falan x( alışırsın inşallah canım kocaman öptüm :*

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet işte o yönü yüzünden hiç yanaşmıyorum. :D inşallah canım ya. Bende kocaman öptüm. :*

      Sil
  5. az ve öz arkadaş iyidir...tanıyana kadar mesafeli olmakta iyidir...hadi bakalım yaz...bekliyoruz:))

    YanıtlaSil
  6. blogunu okudum da aynı ben gibisin ya :) sorma çok benziyoruz :) bu arada tebrik ederim. gerçi yeni okuyorum blogunu ama elektronik müh. kazanmışsın.. hahay çok tebrik ederim :)güzel bir bölüm :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim. :) Blogumu okumaya vakit ayırıp, beğenmene çok sevindim. :)

      Sil
  7. daha yeni başladı herşey..üniversite iyi değerlendirirsen hayatının en güzel dönemidir.arkadaşlarınla çılgınlıklar yapabileceğin sosyal hayatın göbeğinde olabileceğin zamanının da yeteceği yegane yıllar hep iyi tarafından bak tadını çıkar olur mu

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Umarım o dediklerini yaşayabilirim. Bana çok uzak göründü o dediklerin. Tamam tadını çıkaracağım. Teşekkür ederim. :)

      Sil
  8. zamanın olunca son yazıma baksan ya.
    :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. yazdıklarını okurken kendimden o kadar çok paralar bulduım ki dayanamadım :)) bende senin gibi şehir dışında okudum ilk zamanlar yurdun misafirhanesinde kaldım , her yemek , tuvalet sırasında ağlamak istedim , annemler konuşmalarımızda sesim titredi Ankarayı kazanamadığım için kendime çok kızdım amaaaa sonrasında 0,6 puanla Ankarayı kazanamamakla ne kadar şanslı olduğumu anladım:) inan bana çok zorluk çekiosun belki ama ailesinin yanında okuyan arkadaşlarının yaşayamadığı o kadar çok şey yaşıosun ki yurdun bile buna katkısı oluyo :))

      Sil
    2. Deep. Çok çok teşekkür ederim baktığım gibi gülümsemeye başladım. :)

      Sil
    3. çiğdemce. Teşekkür ederim canım. İnşallah bende burayı kazanmadığım için mutlu olurum. Anlattığın herşeyi yaşadım ben. Annemlerle konuşmamda çok zorluk çektim. Umarım bana da katkısı olur. :)

      Sil
    4. umarım canım , ben geri dönmek gibi bi şansım olmadığını farkettiğimde o zaman bu hayatı en güzel şekilde yaşamalıyım diye düşünmüştüm . Yanlış okumadıysam kulüplere girmeye çekiniosun ama üniversite yaşamımın en güzel anılarını kulubümüz sayesinde yaşadım bi denemeni tavsiye ederim , çekinme yeni ortamlara girmekten bunların ileride meslek hayatına da faydası olucak :)

      Sil
    5. Benim de geri dönebilme gibi bir şansım yok. Zaten ikinci senemde kazandım bir de bırakırsam çok kötü olacak. Teşekkür ederim. Tavsiyene uyacağım. :)

      Sil
  9. dünden sonra hangi bölümde okuduğunu merak ettim bölümlerimizde aynıymış :)) bende eskişehirde elektrik-elektronik mühendisliği okuyorum :))

    YanıtlaSil
  10. Şu kendin birşey yapamama konusunda aynıyız.
    Ya yengem ya annem olacak.Kokrtuğumdan değil fakat ne bileyim böyle yetişmişim.
    Bu arada tebrikler.Elektronik müh. kazanmışsın ne işe yaradaığını bilmiyorum fakat sonuçta bir işe yarıyor ve gelirli birşey. :)

    -Çok saçmaladım pek konuşmayı beceren biri değilimdir.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sende benim gibi denemeye çalış. Ben zar zor alışmaya çalışıyorum. Çok sorunlu bir iş ama biz de yapabiliriz bunu unutma. :)
      Teşekkür ederim canım. :)
      -olsun bende konuşmayı pek beceremem. :)-

      Sil
  11. 1sene daha kalıp, en yakın arkadaşını uğurlamak, 1 sene daha uykusuz geceler geçirip mat-fizik vs. çözmek, sabahın köründe uyanıp dersaneye gitmek emin ol daha zor. Üni iyidir iyi :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Haklısın. Gerçekten çok haklısın. İyi olmasını umarak gideceğim. :)

      Sil
  12. Başlarda benim için de zor oldu. Birkaç kez de ağladım. Hatta kendime "Ne yapıyorum ben?! Neden buradayım?! Neyin peşindeyim?!" diye sorduğum da oldu. Ama bunları yaşayacağımı bildiğim için yanıma aldığım, bana inanan insanlardan gelen mektuplar, liseden kalma videolar kurtarıcım oldu. İstedim bölümde okuduğum için "Bu benim seçimim." diye kendimi motive de ettim.

    Şimdi evde olunca yine bi huzursuzum. Geri gitmek istemiyorum. Gün saya saya katlandım zaten 3 hafta... Şimdi... Bak düşününce yine gerildim. Ama yapmak gerek.

    Sen de zorla kendini, ben de zorlayayım. Kıçımızı kaldırıp kendimizi bişeylerin ortasına fırlatalım! Klüplere üye ol, insanlarla tanış! Ben öyle yapacağım. Yoksa hiç geçmez, alışamazsın. Kimse köşesinden izleyerek alışamaz, dahil olman gerek ait hissetmen için. Bunları kendime de sık sık söylediğimden rahatça konuşabiliyorum. Ahkam kesmek değil, inan. Sadece bunun işe yarayacağını düşünüyorum.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kesinlikle ahkam kesmiyorsun. Aksine yorumun beni çok sevindirdi. :)
      Haklısın bu bizim seçimimiz. Ama ben bu kadar zor olacağını tahmin etmemiştim. Yani beklediğim durum bu değildi. Tamam mükemmel bir şey de beklemiyordum ama böylesini de beklemiyordum.

      Bende geri dönmek istemiyorum. Sayım bittiğindeki sevincimi hatırlıyorum ama şimdi tekrar sayım başlayacak. Ama dediğin gibi yapmak gerek.

      Haklısın. Eğer böyle devam edersem kendimi oraya ait hissetmeyeceğim ve orası bana cehennem gibi gelecek. Bende bunları kendime tekrar etmeliyim. Teşekkür ederim Cessie. :))

      Sil

"Bloguma beklerim." tarzı reklam içerikli yorumları onaylamıyorum.