Ben Neden Çocuksu Tavırlarımdan Kurtulamadım? Vol:4 - Mimik Prensesi

Vol:1 - Benim hiç oyuncak ayıcığım olmadı
Vol:2 - Çizgi film mi izliyorsun?
Vol:3 - Cici bebe aşkına

4 benim uğurlu sayımdır. Bu yazı dizisini bu kadar beğeneceğinizi pek düşünmüyordum ama siz beklediğimden daha çok ilgi gösterince dayanamadım ve yenisini yazmaya karar verdim. Aslında çok düşündüm, fazlasıyla çok yazı çıkar bu konudan. Ama hepsinin bir sırası olmalı. Mesela hala bir ayıcığım yok. Bu da demektir ki daha çok yazı gelecek. Öhöm o halde toparlanıp hemen başlayalım.

Çevremdeki herkes yüz ifadelerimin güzelliğinden bahsediyor. Arada tabi her zaman olan bir durum değil. Şımarıklık yapmaya gerek yok.

Mesela özellikle Coğrafya dersinde ortaya çıkıyor bu durum. Çünkü adama gülmemek için kendimi zor tutuyorum. Doğal olarak da şekilden şekile giriyorum. Adam Dünya'nın eğikliğinden bahsederken kendi kafasını sağ omzuna yatırdı ve "Benim kafamı Dünya gibi düşünün. Aynen bu şekilde eğik ve böyle dönüyor." diye sınıfın ortasında döndü. Ben gülmeyeyim de kim gülsün? Düşünebiliyor musunuz? İşte bizim öğretmenimiz böyle. Hele bir kroki çizdi görseniz yerlere yatarsınız o derece komik oldu. Sınıf kahkahalara boğuluyor ama ben kendimi tutuyorum. Ama o kroki olayında bende tutamadım kendimi.

Kalabalık ortamda da ani tepkiler verebiliyorum. Geçen arkadaşımı kovaladığımı hatırlıyorum. Ama kantin boştu. Merdivenlerde hocalarla karşılaşınca hemen mimiklerimi değiştiriverdim. Bildiğiniz masum kız modeline geçiş yaptım.

Katta gülüşüp duruyoruz ben milleti dövüyor gibi yapıyorum doğal olarak ilk dikkat çeken kişi ben oluyorum. Gerçekten beni çok küçük bir kız çocuğu sanarsınız. Ama kilodan ve boydan ötürü sanırım yaşımı belli ediyorum. Dikkat çekmekte çaba harcamama gerek kalmıyor.

Küçük Cadı evimizde iken de çok değişik suratlar sergiledim. Ama ondan nefret ederken iyi davranma ve gülümseme gibi bir yeteneğimi keşfettim. Sevmediğim insanlarla bile gülümseyerek konuşabiliyorum. Bu sayede "Bu kız beni sevmiyor galiba." diye bir cümle kurmuyorlar. Bu da bana verilen bir nimet olsun. Ama yalnız kaldığımda sinirimi çok iyi belli ediyorum.

Mesela "Ben o kızın saçını başını yolarım." mimiği.

Arkadaşlarım da facebook hesabımda neden hep Leighton'ın fotoğraflarının olduğunu soruyorlar. Blogda da bir sürü Leighton resmi var. Mimiklerimiz çok benziyor. Tabi ben onun kadar güzel yapamıyorum ama benzediğini söyleyenler oluyor. Onu kendime daha yakın bulduğum için ve yüz şekillerimiz birbirine çok benzediği için onu kullanıyorum. Bir sakıncası var mı onu da bilmiyorum ama yine de kullanmaya devam edeceğim.

Geçen gün elbise giydim. Evet ben bir elbise giydim. Ben. Amcamın eşi almış bende deneme amaçlı giydim. Ve o bücür ne dedi biliyor musunuz? "Bu seni çok olgun gösterdi." dedi. Sanki ben bebeğim. Bende "Bence tam yaşımı gösterdi." dedim. Tabi gidip aynısını alamayacak ya ondan yapıyor hepsini. Bak yine sinir oldum. 

Cici bebe yerken de acayip komik oluyorum. Hatta fotoğrafım bile var. Ama nasıl dalmış gitmişim. Dünya'dan kopmuşum bildiğiniz. Aynısını Jelibon yerken veya çizgi film izlerken de yaşıyorum. Bazen televizyondakilere laf yetiştirdiğim bile oluyor. 

Bu hafta dershanede fazla şamata yaptım. Dilek'i kovaladım. Bay Utangaç' rezil oldum. Ufak bir çocukmuşum gibi davranmaya devam ediyorum. Ben bu durumdan ne zaman vazgeçersem o zaman büyürüm işte. 

Öğretmenler odasında bebek seven bir tek benimdir kesin. Türkçe öğretmenimizin çocuğunun fotoğrafını görünce "Ayyyyyy çok tatlı. Maşallah" dediğim an tüm öğretmenler beni gördü. Bir de öyle böyle değil yaptığım şey. Dilek'e kızıyorum, Emre'ye sesleniyorum. Ortalıkta saç baş düzeltiyorum. Oflayıp pufluyorum. Ve bunların hepsini öğretmenler odasında ve öğretmenlerin beni gördüğü bir yerde yapıyorum. Ben büyüyemem. Gerçekten olmuyor yani. 

Bu yazı pek güzel olmadı sanki. Ne yapsam yeniden mi yazsam ki? Neyse ben silmeden yayınlıyorum. Bir dahaki yazıma daha güzel bir şekilde geleceğim. Bu yazıda biraz saçmaladım.

Öpüldünüz.