Ben Neden Çocuksu Tavırlarımdan Kurtulamadım? Vol: 2 - Çizgi Film mi İzliyorsun?

Önceki yazıyı okumadıysan veya hatırlamıyorsan: Vol: 1 - Benim Hiç Oyuncak Ayıcığım Olmadı

Bu sabah ben çizgi film izledim tekrar. İşte o zaman bu yazımın konusunu buldum. Aslında ne yazacağımı bilmiyordum ve bir kaç gündür ne yazacağımı düşündüm. Hani psikologlar derler ya "Haydi çocukluğunuza inelim." diye. Bende öyle bir seans uygulayacaktım yeni konuyu bulamasaydım. bu serinin eğlenceli olmasını istiyorum o yüzden kötü bir olay, anı falan yazmak istemiyorum. Bunun için de düşünmem gerekiyordu. Zaten şu sıralar hep kötü yazılar yazıyorum. Hatta tepkilerde bile kötü kısmını işaretleyenler var. Eh biraz üzülsem de eleştirilere açık olmak lazım değil mi? Fazla uzatmadan serinin yeni yazısını yazmaya başlayayım.

Bu sabah uzun zamandan beri izlemediğim bir çizgi filme rastladım. Kahvaltıya geç kaldığım için herkesin kalkmasını bekliyordum. O sırada cd kutularını deştim ve "Sailor Moon" çizgi film cdlerini buldum. Babam sağolsun bazı bölümlerini dvdye yaptırmış. Bende oturdum onlar yemeğini bitirene kadar o çizgi filmi izledim. 

Ben ilkokula giderken anneannem bizde kalmazdı. Kendi evinde kalıyordu ve biz öğleden sonraları annemle onu ziyarete giderdik. Bende tüm oyuncaklarımı toplardım orada oynamak için. Aslında orada da oyuncaklarım vardı ama ben taşıma oyuncakçılık yapmaya bayılırdım. Mesela çantalı bir bebeğim vardı onu sırtıma takıp götürürdüm. Çantası her şekle girerdi. Bazen elde sepet gibi yapıp taşırdım bebeğimi, bazen de sırtıma takardım. Neyse bu kısmı sonra anlatırım konu kaçtı kaçıyor. İşte anneanneme giderken ben anneme hep saati sorardım. Çünkü 15:30 civarında "Ay Savaşçısı" çizgi filmi çıkıyordu Trt1'de. Hatta bazen hızlı hızlı sürüklerdim annemi sırf çizgi filme yetişmek için. O zamanlardan bu anım kalmış böyle. Hatta hep aynı koltuğa otururdum iyi görebilmek için. önümden biri geçtiğinde çok kızardım. 

Usagi bana çok benziyor aslında. Dış görünüş bakımından değil tabi ki. Aslında isterdim öyle ip gibi olmayı ama olamam maalesef. Saçlar da sarı değil. Ama ruhsal yönlerimiz benziyor. Tabi yine bir not ekliyorum buraya. Kesinlikle Ay Savaşçısı hali benzemiyor. Mesela normal hayatında çok sıradan ve sakar bir kız. Eh biraz da aptal böyle saf biri. Aynı ben. Sakarlıkta da üstüne yok. O da ben. Hemen ağlamaya başlıyor. O da ben. Yani neredeyse ben. Yazarlar beni düşünerek yazmışlar.

Mesela bu durum ben sabah kalkınca çok oluyor.

Bir de Gakuen Alice var. Ben  o çizgi filmi de çok severim. Lise üçteydim sanırım onu izlemeye başladığımda. Öğle araları eve gelirdim hemen o çizgi filmi açardım. Kanal7'de gösteriyorlardı o zamanlar. Ama sonra bitirdiler birden. İşte o zaman çok kızmıştım. Sonra internetten olarak takip etmiştim. Oradaki Mikan da çok sevimliydi. Onu da kendime çok benzetiyorum. O hep gülümsüyor. Ama ben o kadar gülümsemiyorum. Sanırım tek farkımız bu. Bir de saçları siyah olsa tam olurdu. Diğer yönlerimiz çok benziyor.

:)

Bir de iki çizgi filmde de bu kızların sevgilileri vardı. Sevgili dediğim arkadaş ama kızlar onlara aşıktı. Hatta kimseye çaktırmayın ama "Gakuen Alice" çizgi filmindeki Natsume karakteri favorim. Kötü çocuklardan bir türlü vazgeçemiyorum. Harry Potter filminde de Draco Malfoy'a tutulmuştum. Yok yok ben akıllanmayacağım.

Arkada Mikan var. Çocuğun bakış komedi ama ya. İşte bu yüzden de Mikan bana benziyor. Onun da çocuksu tavırları var.

Ailem kahvaltıyı bitirince ben oturdum sofraya. Tabi annemden de azar gecikmedi. "Benim ayrıcalığım neymiş de en son geliyormuşum" falan. Sabah sabah moralimi bozdu. Yarın da sınavım var hadi kolaysa düzelt moralini. Neyse bende kahvaltı yaparken Fox'da "Barbie" çizgi filmi vardı. Oturdum onu seyrettim. Aslında seyrettiğim bir bölümdü ama ben yine de seyrettim.

Şimdi bu kız bunları niye anlattı? Şunu fark ettim yaşıtlarım benim gibi çizgi film izlemiyor. Aslında vardır ama benim çevremde yok. İşte bu yüzden beni yadırgıyorlar. Davranışlarımı, hareketlerimi. Sanırım biraz da bu çizgi filmler sayesinde ben bu kadar çocuksu duruyorum. Ama şikayetçi değilim yine koysunlar yine izlerim o çizgi filmleri. Annem bile bugün şaşırdı kaldı. 

Annem: "Kızım masayı topla."

Ben: "Anne bir dakika film bitmedi."

Annem: "Çizgi film mi izliyorsun?"

Ben: "Evet ne yani beğenemedin mi? Geçen hafta da deniz kızlı bir bölüm vardı."

Annem: "Bende geçen hafta diyordum bu kız neden oturmuş çizgi film seyrediyor?"

Ben: "Seviyorum ama ne yapabilirim?"

Annem: "Tamam izle izle. Kafan da dağılır hem. İyi gelir."

Ama babam bir şey demez. Hatta hafta sonları beraber izliyoruz.. İkimiz de sona kaldığımız için benimle izlemek zorunda kalıyor. Yoksa hayatta izlemez öyle çizgi film falan. Bu hafta yoktu maalesef. Ehliyet sınavına gözetmenlik yapmaya gitmiş tek başıma izledim bende. Normalde babama anlatıp duruyorum. O da bunalıyor ama bir şey demiyor. 

Kardeşim de hiç çizgi film izlemez. Aslında tam izlemesi gereken çağları ama hiç bakmıyor. TrtÇocuk izliyor ama başka program bulamadığı için. Pepee izliyoruz beraber. Aslında ben o çizgi filmi hiç sevmiyorum ama izliyoruz maalesef. İnternet sitesi bile var çizgi filmin. Yok böyle şey ya. Benim sevdiğim çizgi filmlerin hiçbirinin yok ama. Bu haksızlık.

Yazımı bitirmek istemiyorum. Ne güzel anlatıyordum. Ama bitirmek zorundayım çünkü çok uzun yazmışım. Sonuna kadar okur musunuz bilmiyorum ama bu yazım çok hoşuma gitti. Aynı önceki yazım gibi yazarken çok keyif aldım. Umarım siz de severek okursunuz. 

Öpüldünüz.