Ben Neden Çocuksu Tavırlarımdan Kurtulamadım? Vol: 1 - Benim Hiç Oyuncak Ayıcığım Olmadı

Yepyeni bir yazı dizisini bloguma katmış bulunmaktayım. "Ben neden çocuksu tavırlarımdan kurtulamadım?" Kimi zaman yakındığım, kimi zaman da büyük keyif aldığım bu durumu sizlerle de paylaşmak istedim. Yaşıtlarımdan farklı olarak hep çocuk gibi oldum. Daha küçük göründüm. Bazen bu durum beni itici gösterdi bazen de sevimli. Ne desem boş aslında. Sevmek isteyen her türlü sever. Nefret etmek isteyene de her hareketin batar. Ama beni yine de düşündürüyor bu durum. Kim benden nefret etse ben oturur düşünürüm "Ne yaptım ben?" diye. Zaten her suçu kendimde aradığım için hep üzüldüm. Şimdi biraz bu durumu atlatmış olsam da tam atlatmadım. Haydi o zaman uzatmadan ben konuya gireyim. Nasıl olsa yazının sonlarına doğru ben yine bu tarafa gelirim.

Çocuk gibi olmamın ilk nedenini hiç ayıcığım olmamasına bağladım. Benim hiç kocaman, sevimli, beyaz-kahverengi de olurdu- bir ayıcığım olmadı. Kendimi acındırmak gibi olmasın ama ben hiç öyle ayıcıkla falan uyumadım. Almadılar ki bana öyle büyük ayıcıklar. Küçük boylarda ayıcıklarım oldu ama.

Mesela böyle oyuncaklarım oldu. Peluş oyuncak diyorlar sanırım. İşte onlardan oldu. Ama ben büyük istedim hep. Ne olsaydı bana büyük bir ayıcık alsalardı. Hani Cornetto İn Love reklamındaki ayıcığa da çok özenmiştim. O kadar büyük istemem tabi ama öyle sevimli bir oyuncak isterdim. Belki de bu yüzden çocuk kaldım. Ruhum hala çocuk ve hala bir ayıcık özlemi çekiyor. markete gittiğimizde beni oyuncak reyonunda bulabilirsiniz. Kitaplardan sonra uğradığım ilk reyon orası. Ayıcıkları alır sever sever bırakırım tekrar. Almıyorlar ki. Annem "Artık büyüdün ne ayıcığı bu yaşında?" diyor her seferinde. Ayıcığın yaşı mı olurmuş ya? Bu gidişle anca yaşlanınca ayıcık alırım kendime. Bir şey değil de kimse doğum günümde bana oyuncak ayı almadı. Nasıl arkadaşlarım var benim ya? İsyan ediyorum. Madem çocuk gibi görüyorsunuz beni gidin kocaman bir ayıcık alıp gelin. Hiç reddetmem ve üzülmem yani. Aksine sevinirim. 

Bir de filmlerde hep ayıcık gelir ya kızlara acayip sinir oluyorum o zaman. Kıskançlık diyebiliriz buna. Ama sevgili kıskançlığı değil tamamen ayıcık kıskançlığı. Benim gibi ayıcığı kıskanan yoktur kesin. Ben anormalim. Gerçekten bak. Kesin bende bir anormallik var. Başka biri olsa gider "Ah ne kadar ideal bir sevgili. Hediye bile almış ne tatlı." derler. Bense "Bende o ayıcıklardan istiyorum." diyorum. Sevgiliye baktığım yok. İşte anormallik bu noktada kendini belli ediyor.

Sanırım anlatacaklarım bu kadar. Çünkü kendimi tekrarlayıp durduğumu farkettim. her kısımda "Bende ayıcık istiyorum." demişim. Sanırım siz de bıktınız. Ama hediyelere açığım yani. Bu kıza kimse ayıcık almamış ben göndereyim falan derseniz memnuniyetle kabul ederim. Şaka bir yana -ki düşünmeniz bile bana kocaman bir ayıcık kadar mutlu eder- bu yüzden çocuksu tavırlarımın hala gitmediğini düşünüyorum. Çünkü çocukken istediğim bazı şeylere sahip olamamışım. Yaşıtlarım o sevimli şeylerle oynarken ben film, dizi ve dergilerden görmekle yetinmişim. Belki de içimdeki küçük sevimli cadıyı anca istediklerini verdikten sonra durdurabilirim. Mesela bu işe ayıcıkla başlamalıyım. Ama bu yaşımda bana almadıkları için bir süre daha bu çocuksu tavırlarım çekilecek maalesef. Gelecek yazıya bu kadar kafayı yemiş olmayacağım. Ama memnunsanız "QueenE'cim biz seni böyle de seviyoruz." derseniz böyle devam edebilirim. :)

Öpüldünüz.